Kwentong Kayumangi # 2: Ayon sa aming High School Year Book

Mula sa aming High School Year Book*

Ang bilis ng takbo ng panahon. Nakaisang linggo na pala simula nang unang panulat ko ng Kwentong Kayumanggi. Maswerteng petsa daw ngayon, Agosto 8, 2008 (8-8-8). Kumusta naman ang byernes mo?

Ilang buwan na ang nakararaan nang napanood ko ang mga bata sa isang patimpalak sa isang pananghaliang programa sa telebisyon. Tinanong sila kung ano ang mga pangarap nila paglaki.

Kalahok # 1: Gusto kong maging politiko para makatulong sa ating bansa.
Kalahok # 2: Gusto kong maging doktor upang maging manggagamot.
Kalahok # 3: Gusto kong maging abogado para ipagtanggol ang mga naaapi.
Kalahok # 4: Gusto kong maging mayaman. Mag aaral ako ng Dalubhasa ng Pagtutuos (BS Accountancy).

Napangiti ako sa mga sagot nila, lalo na sa sagot ng ika-apat na kalahok. Ganoon nga ba iyon? Kung gustong maging mayaman ng isang tao, iyon ba dapat ang maging propesyon niya? O masasabi nating hindi garantiya kung ano ang tinapos na kurso para sa matiwasay na kinabukasan.  Pagkatapos ng kolehiyo, anuman ang kurso mo, doon nagsisimula ang hamon ng buhay. Ikaw ang guguhit ng iyong kapalaran.

Marami akong naalala nang napanood ko ang mga batang ito. Nagunita ko ang mga naging pangarap ko sa buhay. Noong nasa unang baitang ako sa elementarya, sa tuwing tinatanong ako kung ano ang gusto ko paglaki ko: ang palagi kong sagot ay maging isang guro. Siguro nang mga panahong iyon, nakita kong maganda silang ehemplo. Iyon din ang yugtong nagsimula na akong magkaroon ng pangalawang tahanan, ang paaralan.

Nang lumaon ay nagbago ang ambisyon ko. Ginusto ko namang maging isang mananahi. Isinasama kasi ako ng lola ko sa bahay ng mananahi ng kanyang daster, kobre kama, at iba pa. Hangang hanga ako habang pinapanood ko si Aling ____ (nakalimutan ko na ang kanyang pangalan) na pumadyak ng makina. Nang mga panahong iyon, hindi ko iniisip kung ikakayaman ko ba ang pananahi. At hindi ko rin alam kung susuportahan ng mga magulang ko ang ambisyon na iyon.

Nang ako ay nasa huling baitang na ng elementarya, pinangarap ko namang maging isang madre. Marahil ay masyado akong nadala sa mga pagtuturo ng Katesismo sa simbahan at sa aming paaralan. Nagsumite ako ng aplikasyon na makapag aral bilang iskolar sa isang esklusibong paaralan ng mga babae para sa haiskul, kung saan ang iba ay tumutuloy sa pagmamadre. Ang aplikasyon ko ay naaprubahan at handa na ako para sa pagsama sa mga namamahala ng eskuwelahan. Taunan lamang ako maaaring umuwi, sarili ko lamang ang aking dadalhin, at hindi ipahihintulot ang regular na komunikasyon sa labas at pagbisita. Ilang linggo bago ang aking pag alis, umurong ang aking pamilya (at ako na rin) sa desisyong ito.  Alam ko, nadismaya ang mga namamahala ng paaralan.  Patawad muli.

Nang inaayos na ang aming High Schook Year Book, inatasan kaming ibigay ang aming ambisyon para sa hinaharap, ang ninanais na propesyon nang mga panahong iyon. Magulo ang isip ko noon. Hindi ko alam ang aking sasabihin at ipalalagay sa Year Book. Sa mga estudyante, ako lamang ang naglagay ng mahabang sagot (tatlong propesyon, gaya ng nakalimbag sa larawan sa taas).

Ayon sa aming High School Year Book, ginusto kong maging tagapagtuos (accountant), kemiko (chemist), at manunulat (journalist). Hahaha. Bakit ang dami? Sapagkat nang mga panahong iyon, magulo ang isip ko. Ako ay kumuha ng pagsusulit sa Department of Science and Technology (DOST) para maging iskolar.  At ang aking kursong inilagay ay BS Chemistry, sa ilalim ng impluwensya (pangangaral pala) ng aking nanay.  Sapagkat iyon ang kursong kanyang tinapos. Ngunit ang masidhing pangarap ko noon ay maging isang manunulat at/o maging mamamahayag. Sapagkat ako ay aktibo noon sa pagsulat sa dyaryo ng aming paaralan. Kung kaya nang ako ay kumuha ng UPCAT, ang kursong inilagay ko ay BS Journalism at BS European Languages. Subalit ang ambisyong ito ay tinutulan ng aking mga magulang. Ano daw ang aking mapapala? Depende kase iyan sa oryentasyon. Hind ko sila kinuwestyon sa gusto nila. Pero hindi rin nila ako kinuwestyon nang tumanggi ako na mag aral ng Chemistry (nagustuhan ko ang asignaturang ito subalit hindi para maging propesyon ko). Kung tatanungin mo ako kung bakit ipinalagay ko sa Year Book na gusto kong maging tagapagtuos (Accountant), hindi ko alam. Weirdo.

Kung kaya’t tadhana na ang nagdesisyon kung ano ang naging kurso ko sa kolehiyo. Sapagkat ako ay exempted sa pagkuha ng pagsusulit sa Pamantasan, pumila na lamang ako sa Registrar noong araw ng enrollment. Ang haba ng pila at ang unang proseso ay ang pagtatanong sa amin kung anong kurso ang kukunin upang mailagay sa registration form. Hay. Hindi ko alam ang isasagot ko. Ayoko namang mapaalis sa pila at ulitin ito. Narinig ko ang sagot ng sinundan ko, “BS Accountancy”. E di sige, ginaya ko. Iyan ang istorya kung bakit iyan ang natapos ko noong Kolehiyo.

Binalikan ko ang pahina ng Class Prophecy sa aming High School Year Book. Nakalagay doon ang senaryo ng pagkikita kita naming magkakaeskuwela pagkatapos ng isang dekada. Ang iba ay naging doktor, abogado, at iba pa… ang kwento ay ayon sa aming mga ambisyon na nakalagay sa Year Book. At ang sabi, ako raw ay Chief Accountant ng chain of malls. Hahaha. Kita mo nga naman, hindi nila kinunsidera na ako ay maging manunulat o kaya’y kemiko. Imbes na maging Chief Accountant, ako ngayon ay taga suri (auditor) nila, tagasuri ng mga mga pinuno, empleyado at nang iba’t ibang kompanya. Ang buhay nga naman.

Ano na ang nangyari sa aking ibang pangarap? Syempre, hindi ako naging madre. Pero nasubukan kong tumira sa kumbento nang ako ay nadestino na magsuri (audit) doon. Hindi ako naging isang guro, subalit ako ay naging tagapagturo sa panahon ng pagsasanay (training). Hindi ako naging mananahi, ngunit ako ay nakapagtahi ng sisidlan (bag) at damit,at naging mahusay sa paggagantsilyo (crocheting) noong Home Economics class noong haiskul. Hindi ako naging kemiko (chemist), pero mahilig pa rin ako magbasa ng libro ng syensya. At higit sa lahat, hindi ako naging manunulat, pero isa na ako ngayong blogger. Hahaha.  Dream came true.  Ang aking realisasyon, kung anuman ang aking propesyon ngayon. Ito ang aking takda at masaya ako sa larangang ito.

Mabibilang ang mga taong kung ano ang unang pangarap mula pagkabata ay hindi nagbago hanggang sa siya ay tumanda at ito ay kanyang nakamit. Hindi masamang magpalit ng ambisyon ng maraming beses, ang importante ay may layunin. Ang mga pangarap, simple man o kumplikado, panandalian o pangmatagalan, ang nagbibigay kulay sa ating pang araw araw na buhay.

Ikaw, ano ang mga naging pangarap mo mula pagkabata? Kung bibigyan ka ng pagkakataon, gusto mo bang palitan ang larangang kinabibilangan mo ngayon?

*intensyonal kong pinalabo